Flight from Chmielnik

אין דעם אדונט פארן ארײנמארשירן פון די דײטשן האב איך שפאצירט מיט מײן חבר משה פרײם (א זון פון הרב אברהם פרײם פון קאנאדע). עם איז געװען א ליכטיקע לבנה־נאכט, אין הארצן איז אבער געװען חושך, נאכרעם װי מיר האבן זיך גוט אנגעקוקט מיט די צעשראקענע פנימער פין די אנמ־ לאפענע מענטשן פון שלעזיע. מיר זענען .אהײם שלאפן זײער שפעט. נישט באװיזן אײנצושלאפן, האט שוין אונדז געװעקט א גערויש און געפילדער פון מענטשן. צװײ א זײגער בײנאכט איז דאס גאנצע שטעטל געשטאנען אויף די פיס, ױנג און אלט האבן פארלאזט די שטאט. מען איז געגאנגען מאסנװײז אויף דעם װעג קײן שידלעװ, םטאשעװ. איך האב זיך אנגעטאן, געכאפט אויף זיך .א מאנטל און אװעק צוזאמען מיט א גרופע ױגנטלעכע אויפן שידלעװער װעג. דער װעג איז געװעזן באדעקט מיט א מחנה פון מענטשן װעלכע זענען געגאנגען מיט שנלע טריט פארויס. גאנץ פרי זענען מיר אנגעקומען קײן שידלעװ. פון מינוט צו מינוט איז די בהלה געװאקםן׳ עס זענען נאך מער מענטשן אנגעקומען און צוזאמען איז מען אװעק װײטער, קײן סטאשעוו. די מערהײט כמיעלניקער האבן באשלאסן צװוארטן ביזן אװנט און צוריק אהײם. אויך איך בין צוריק .אװעק קײן כמיעלניק. בײנאכט איז געװען א מורא צו גײן אויפן שאסײ, װײל ער איז שוין געװען פארפולט מיט לאסט־אויטאס, מיליטערישע געפאנצערטע אויטאס פון האר־ מאטן און פארשידענע מאשינען־געװערן. מיר זענען געגאנגען איבערן פעלד. פון דער װײטנם האבן מיר געזען דעם רויטן הימל פון ברענענדיקע כמיעלניקער הײזער, װאס די דײטשן האבן שוין געהאט אונטערגעצונדן בײם ארײנמארשירן. איך האב זיך דערנענטערט צו דער שטאט. בײ מאליגאװ ...