Narrator's father

געװען איז עס פרײטיק פארנאכט. אלע קינדער זענען געװען אין הויז. מײן מוטער האט געצונדן ליכט. מיר זיצן און װארטן, אז אונדזער פאטער זאל צוריקקומען׳ מאכן קידוש. מיר זעצן זיך אלע צום טיש און װארטן אזוי װי עס האט זיך בײ אוגדז שטענדיק געפירט. עס מאכט זיך שפעט, מען װעט שוין באלד נישט טארן זיך װײזן אין גאם, און דער טאטע איז נאך אלץ נישטא. װאם איז געשען ? — האבן מיר זיך געטראכט. איך מיט מײן ברודער זענען ארוים און דורך הינטערגעםלעך געלאזט זיך זוכן דעם טאטן. מיר האבן אים טאקע גלײך געפונען. ער װאלט שוין פון לאנג געװען אין דער הײם, גאר ער האט נישט געקענט גײן. ...

מאל עפנט זיך די טיר און א מענטש גיט א פאל ארײן — אונדזער פאטער ליגט אויםגעצויגן אויף דער פאדלאגע. זײן ברודער קלמן איטשע, װעלכער האט געװוינט אין זעלבן הויז, האט זיך נישט פארלױרן. ער האט געגעבן א ברענג ארײן א פלעשל בראנפן, אויפגעריםן אים דאם מויל און אים דערמונטערט. עם איז אים נישט געװען צו דערקענען. דער גאנצער קערפער זײנער איז געװען צעקלאפט און פארבלו־ טיקט. אזוי איז ער אפגעלעגן א פאר שעד״ נישט געקענט ארויםרעדן קײן װארט, נאר געקרעכצט. װען ער איז אביסל געקומען צו זיך, האט ער געזאגט, אז ער האט נאך געהאט גליק, װייל גראד האט ער געהאט בײ זיך אין װעסטל־טעשל די פאר גאלד־שטיקלעך, װאם מען האט אים געגעבן צו פארקױפן. נאך נםים, װאס זײ האבן עס נישט בײ אים געפונען. איצט מוז ער גלײך גײן און עם צוריקגעבן. עם האט נישט געהאלפן קײן געוױין און געבעט פון מײן מוטער, ער זאל זיך אפרוען׳ ער האט זיך געהאלטן בײ זײנם. אזוי װי די גאלד־שטיקלעך זענען נישט זײנע, מוז ער גלײך יענעם צוריקגעבן.