42 דראהיטשין װאכעדיקײט איז גישט געװען צו ■מערקן איבער די גאסן. די פויערים האבן געװוסט, אז שבת האבן זיי נישט נאכװאס צו קומען אין שטאט. א םודות׳דיקע שטילקײט און מנוחה׳די ־ יעדער ארימאן, װאס איז געקומען אין שטאט האט געהאט זײן באשטעלט ן ״טאג״ און ״שבת״. א מנהג פון קדמונים איז געװען, אז דער שמש פון שוהל (פון יעדער שוהל) האט גע ־ קײט איז געװען אויס ־ געלײגט איבער די שטײנער פון ברוק. אמאל און א װײל האט א גערױש פון א פוי ־ עדשער פורל איבער ־ געריסן די שבת׳דיקע שטילקײט אין שטעטל. און אין די דאזיקע שטילע גאסן האבן שבת׳דיקע ײדן גע ־ גאנגן אין און פון שול אדער שפאצירט גע ־ מיטלעך נאכן שבת׳ ־ דיקן טשאלענט. אזוי האט אויסגעקוקט א ײדיש שטעטל דארט אין דער װײטער פא ־ לעסיע. עס איז געװען א קלײן ירושלים אין חוץ לארץ: דראהיטשין. די זאמד־גאס אין 1955, א שבת׳דיקע שטילקײט איז אויסגעלײגט איבער די שטײנער פח ברוק צדקה און װוילטעטיקײט דאס זעלבע איז אויך געװען אויף די געביטן פון כשרות און טהרת־המשפחה און צדקה. עס זײענען נישט געװען קײן משגיחים און דאך האט מען געקענט און געמעגט עסן אין יעדער ײדישער הויז א כשר׳ן מאלצײט. דראהיטשינער ײדן האבן אויך געגעבן פיל צדקה און אפגעהיט די מצוה פון הכנסת־אורחים. עס איז נישט געװען דער טאג און דער שבת ׳
שמשון גאלדמ^נ׳ ס פ^מיליע. פון רעכטס: מרדכי, העניע־חיה (מוטער), שלמה זעליג (זון), אסתר, יעקב, ציפע, שאשקע (טעכטער), פרץ, אסתר, צבי װײנגארטן (אײדעס), רח ל (שנור) הדסה, יצחק גאלדמאן (אײדעס). שיקט א ״קװיטל אויף שבת״. יעדן שבת האט אן אנדער בעל־הבית באקומען צוגעשיקט אן ארימאן מיט א קװיטל אויף א שבת, אדער אויף א מאלצײט אינדערװאכן. עס איז אויך געװען א הקדש, װו אורחים האבן דורכגעשלאפן א נאכט בחנם. פון שטענדיקע יארן איז אין שטעטל געװען א לינת־הצדק און א ביקור־חולים, װאס האבן ארויםגעהאלפן ארימע חולאים מיט דאקטוירים און רפואות. די חברו ת פלעגן אויך באזארגן פון לינקס: אברהם בוים, שײנקע בוים־װארשאװסקי, אדל אײזענשטײן בודער און ב. װארשאװסקי לע ם בריק. אז עס זאלן נישט זײן אין שטאט א מגיד, א משולח און סתם די קראנקע מיט ״לינות״ (נאכט־זיצער) אין די נעכט. און מען אורחים. אלע האבן באקומען זײער חלק בסבר פנים יפות. האט געהאלפן נויטבאדערפטיקע בסתר כדי ניט צו מביש זײן.