שלוש הנשצל ומהשואה ביער ע״י סקאלה: מימין לשמאל נראים: המחבר ודודוניו — מלכה ונחמיה שטוק 116 ! !; 65 ' 116 /01 !ח 1 !^. 111 ) 110106 1 ץ 01 "/ / 566/1 . 1 ) 01 > ! 8 ' 11 ) 116 1 946 ^. 111 ! 1/1 !^§ ח 0 !!/ 16 1 ) 2/1 ) '/ 10 /! 011 116 ! : 6 '/ 0 0 ! 110 ק 1 ) 2 / 1 ) 1 ) 2161 ) 4 \ 1 ^. 1 / 1 ^. 6014 ^. 111 .>/ 06 ! 5 1 ) 6/11 1 ^ 66 א

פון דער ענגשאפט, שמוץ און הונגער זענען מיר פארווארלאזט געווארן און א טייל פון אונדזער טעגלעכער רוטין אין די בונקערס איז געווען צו "רייניקן" זיך און די שמאטעס, וואס מיר האבן געטראגן. איינמאל א וואך, ביינאכט, פלעגט אן עקספעדיציע פון 3־4 מענער, איינער פון יעדע משפחה, זיך ארויסלאזן פון די וואלד־לעכעד און גיין צו די "מאזורן", אדער צום וואלד־ וועכטער ראדטשוק אויף צו קריגן וואסער און ברויט. יעדע אזא עקספעדיציע איז געווען לעבנס־געפערלעך. קודם כל פאר די וואס זענען געגאנגען און דאן אויך פאר די וואס זענען געבליבן אין די בונקערס, ווייל די רוצחים און זייערע משרתים האבן שטענדיק געלויערט אויף אונדז. יעדער שריט און יעדע באוועגונג ביים ארויסגיין פון בונקער און פון וואלד און דאס אריינגיין צו א פויער, אדער וואלד־ וועכטער, האבן געמוזט געמאכט ווערן מיט דער גרעסטער פארזיכטיקייט. ארויסגייענדיק פון וואלד־טייל, אין וועלכן אונדזערע בונקערס זענען געווען, האט מען געמוזט זארגן, אז קיין שפיר זאל נישט איבערגעלאזט ווערן. צוקומענדיק צו די "מאזורן" האט מען זיך אין דער פינצטערניש צוגעהערט פונדערווייטנס צי אלץ איז דארט רוהיק און צי די הינט בילן ניט מער ווי געוויינלעך, ווארום ווען די העט האבן שטארק געבילט, איז דאס געווען א סימן אז פרעמדע (אפטמאל די אוקראינישע מערדער־פאליציאנטן,אדער דייטשן) דרייען זיך דארט אדום. ווידער אז מען איז געגאנגען צו ראדטשוקן, האט מען געמוזט פארזיכטיק זיין איידער מען איז אריינגעגאנגן אין זיין שטוב, ווייל אפטמאל פלעגט ער אויך האבן ביי זיך געפערלעכע "געסט". ווען אזעלכע "געסט" פלעגן זיין ביי אים אין שטוב, פלעגט ער אונדז ווארענען לויט דעם אפגעמאכט סימן און ארויסשטעלן א מעל־זיף אין פענצטער. אט דער פשוטער און ארעמער וואלד־וועכטער און זיין פדי האבען