House built by the narrator's father

איך גיי צו צום פענסטער פון מיין שוועסטערם וווינונג, איך קופרייז איבערן הויף רואיק — אזוי ווי ס׳וואלט גארנישט געשען, אזוי ווי אין די אמאליקע נוטע צייטן, ווען אין יעדן שטוב פונעם הויז האבן געוווינט היימישע מענטשן, משפחה, ברידער, האבן דאך דא געוווינט זינט 1912, ווען מיין פאטער האט דאם הויז געבויט, 20 יידישע משפחות, — און איצט? איך; זוך אויף דער לאקאטארן־טאווול אין טויער, — קיין איין באקאנטער נאמען, קיין איין ייד, בלויז קריסטן. איך פארלאז דאם הויז ווו כ׳האב א שטיק פון מיין לעבן פארביאכט, איך גיי ווייטער אין די שטילע פרימארגן שעהן. אין קורצן געפין איך זיך אויף דער מאלאכאווטקי גאט 36, ווו כ׳האב גע* וווינט די לעצטע דרייצן יאר און געפירט מיינע אונטערנעמונגען. ט׳האט זיך דארט גארנישט געענדערט, אויפן באלקאן פון מיין וווינונג — די זעלבע בלומען־קעסטלעך ווי פאר זיבן יאר. איך גיי־צו צו דער קליינער געביידע ווו ט׳האבן פארן קריג געארבעט און גערוישט 24 שעה אין מעת־לעת די מאשינען פון מיין פאבריק. א שטילקייט, ווי ס׳וואלט דארט קיינמאל קיין פאבריק גישט געווען. איך.שטיי פארן טיר פון ביורא, גיי ארונטער אין קעלער ווו ס׳זענען געווען די מאגאזינען. וואט האב איך דארט צו זוכן? האט מען מיר דאך געזאגט אין יידישן קאמיטעט, אז כ׳האב אין דעם הויז גארנישט צו זוכן. בין איך ארויס וואנדערן איבער דער "טויטן שטאט", ווי דוד ליווערט רופט אן ב ...