Kalman

אינעם בעל־מלאכישן רעדל האט מען זיך אפילו קעגן דעם געבונטעװעט, זײ דארפן צושטײן צו דער חברה... װעלװלען דעם שוםטער האט עם אונטערגעהויבן פון ארט, װאם באלע־ מוטשעט ער, ם׳איז דאך אײגענע מענטשן: האט ער זיך פלינק א דרײ אויס געגעבן פון רעדל׳ אויסגעשטרעקט ם׳שטעקעלע אדיף פארוים און גענומען שפאנען מיט האםטיקע טריט. װען ער איז נענטער צוגעקומען צו דער חברה, האבן זיך זײנע טריט םארפאמעלעכט און דער כח פון גײן האט זיך אין אים אײנגעלעגט. פאר צעמישטקײט האט ער, אנשטאט צו רעדן, געגעבן אײנעם א צי בײם ארבל, אויםגעשטעלט א פאר פארטײעטע, שטומע אויגן און יענעם אײנגערוימט מיט א הײםן קורצן אטעם : קלמן ברודער, זאג מיר דעם אמת, װי האלט עץ, מיר מעגט עץ אלץ זאגן, יאך בין דאך נאך פון די נאנצן פינפער... און אויב עץ באדארפט, שטײ יאך הײנט אויך צו... װעלװל שוםטער, א ײד שוין באלד א פופציקער, מיט א קאלט, געשטופלט, רוצחיש פנים׳ מיט א לאנגער, װײסער בארד, װי ער װאלט זי אװעקגעגנבעט ערגעץ בײ א גוטן ײד און מיט א פאר פעסטע, ברײטע פלײצעם, איז דורך זײנע אײגענע רײד געװארן אויפגעלײגטער און הײמישער. װען ער האט גערעדט האט אראפגעטריפט פון זײנע דיקע, פלײשיקע ליפן אין דער לאנגער, װײםער בארד. זײנע אויגן װי נאך א כוסד״ האבן א בלינצל געטון מיט כח אין די שטופלען פון זײן פנים האבן זיך אנגעגאסן מיט בלוט׳ מיט גבורד״ ער האט א נעם געטון דעם ײנג אונטערן ארעם און װי אן אײגענער גענומען מיטגײען... און װעלװל שוסטער האט טאקי נישט קײן חרטה געהאט אויף דעם מיטגײן, װארום באלד איז ער געװאר געװארן אלע סודות : חברה גרײט זיך אויף א רעכטן אמת איבער־ צונעמען דאם שטעטל אונטער זײער ממשלה... דער פון דער קרײזשטאט מיט נאך עטלעכע מאן ארבעטן שוין א ...