Perebari camp

אין מיטן װינטער האבן מיר באקומען א באפעל צו פאקן די זאכן און לאזן זיך אין װעג אריץ — צופום• דאס עםן װאס מיר האבן באקומען אויף דרײ טעג האט מען אויפגעגעסן אויף אײן סעודה (״אײן מאל באטש אפעסן צו דער זעט און שטארבן״ — איז געװען דער חלום פון אלע לאגערניקעם), און ענדלעך זענען מיר — הונגעריקע און געפרוירענע — אנגעקומען צוריק אין ערשטן לאגער פערעבארי. דארט האבן מיר װידער געטראפן מאסן פוילישע ײדן, װעלכע מ׳האט פון דעם זאמלפונקט גענוי װי אונדז געשיקט צו פארשײדענע ארבעטן אין װאלגאסטרוי. צװישן זײ האבן מיר װידער געטראפן כמיעלניקער, מיט װעלכע מיר זענען פריער געװען צעשײדט־ ױסף װײל, אביגדור שטרום, די ברידער שטײנ־ פעלד א״א. פון דאנען האט מען אונדז אפגעשיקט אין לאגער אוגליטש — א לאגער פון 30 —40 טויזנט פארשיקטע װו די באדינגונגען זענען געװען פיל ערגערע װי אין דעם ערשטן מקום. מיר זענען אנגעקומען אין לאגער נומער 1 און נאך א מעדיצינישער אונטערזוכונג האט מען צעטײלט די ארבעטער אויף צװײ קאטעגאריעם — שװאכע און געזונטערע. איך און ברוך שװיעטשניק האבן געהערט צו דער צװײטער קאטע־ גאריע, די איבעריקע כמיעלניקער — צו דער ערשטער. איך מיט שװיעטשניק זענען דעריבער אפגעשיקט געװארן צו אן ארבעט אין לאגער װו מ׳האט נישט געלאזט אהײם אײדער מ׳האט געענדיקט די נארמע. די נארמע איז געװען צו גראבן זיבן מעטער געפרוירענע ערד, א מעטער די טיף בײ דער װאלגא, און דאס בײ דרײםיק גראד ...