Mairn

מיר זענען געװען דרײ חברים : איך, מ. פרידענסאן און שמואל בעקער. אויך מיץ ברודער בצלאל האט דערלויבט זײן זון מאירן צו לאזן זיך מיט אונדז אין װעג. בײ דער באן זענען געװען בײ 20 ױגנטלעכע און א גרויםער עולם משפחה׳ װאס זענען געקומען געזעגענען די אװעקפארגדיקע. אויך מײן אלטע מוטער איז געקומען אונדז געזעגענען. דאם געפיל איז געװען, אז אין א קורצער צײט ארום װעלן מיר צוריקקומען מיט די רוםן — אזוי האבן אלע געגלויבט. װער פון אונדז האט זיך דעמאלט פארגעשטעלט, אז מיר װעלן מער נישט זעען כמיעלניק מיט אונדזערע נאענטע און טײערע ז אין צוג זענען נאך מיט אונדז חוץ די אויבנדערמאנטע געװען פאלע קוקיעלקא, צירל זריצקי און רפאל בוג, דעד זון פון זלמן בוג. ...

... מאביליזירט אין דער ארמײ. דער װאיענקאמאט האט רעװידירט אונדזערע דאקומענטן און געזען בײ מיר׳ אז איך בין א ײד. ער האט נישט געװאלט אנערקענען מיך און נישט געװאלט מאביליזירן׳ ביז איך האב אים איבערצײגט׳ אז איך בין א ײד און גלײכצייטיק א פוילישער בירגער. מיר זענען אנגענומען געװארן אין דער ארמײ און געשיקט געװארן אונטער מאסקװע אין א פויליש־ מיליטערישן לאגער אין א טאנקן־אײנהײט. דאס איז געװעזן סעפטעמבער 1943. איך האב באקומען מיליטערישע קלײדונג און בין צוגעטײלט געװארן צו אן אפטײלוגג טאגק־דעםאנט מיט אויטאמאטישע ביקסן• דרײ חדשים האב איך דארט דורכגעמאכט די אויסשולונג און די איבונגען׳ ביז אנפאנג 1944. עס האבן זיך דארט געפונען פאליאקן׳ ײדן און רוסן פון פוילישער אפשטאמונג. נאך א קורצער צײט איז מיר אויך געלונגען זיך צו פארבינדן מיט מאירן׳ װעלכער האט זיך געפונען אין דער ארמײ אין א צוױיטן פלאץ. אין יאנואר 1944 האט די ארמײ אנגעהויבן רירן פון פלאץ אױפן פראנט. דער װעג איז געװע׳ן א שװערער׳ װײל די דײטשן האבן אן אויפהער באמבארדירט. די מיליטערישע צוגן זענען געפארן אויף זײער שװערע װעגן. די טאנקען האט מען געמוזט שלעםן דורך זומפן און װאסערן.