Narrator's child

... ברעט פון דער פאדלאגע אין װינקל פון דער קיך, בײגט זיך דארט ארײן און נעמט פון דארט ארוים קארטאפל. מײן פרוי האט זיך תיכף פאראינטערעםירט מיט דעם קעלער און פעםטגעשטעלט, אז זי האט אנטדעקט דעם אמתן אוצר, אן אמתן פלאץ פאר אונדזער באהעלטעניש. זי האט טאקע געבעטן די פרוי ק. זאל אונדז דארטן אײנ־ ארדענען. די פרוי ק. האט תחילת די זאך נישט פארשטאנען. אבער יאנעק האט זיך באלד אריענטירט און נישט לאנג קלערנדיק איז ער ארײן אין דעם לאך, ארויסגעװארפן פון דארטן די לאטעס און שמאטעם װאם האבן דארטן געפוילט, װי אויך דאם ביםל קארטאפל, ארויסגעצויגן פון זײן שיעניק אביםל שטרוי און מיט דעם אויסגעבעט די פײכטע ערד, אראפגעװארפן א קישן און בעטגעװאנט װי אויך א ״װיאדרע״ אויף אומרײניקײטן און דאם ״צימער״ איז פארטיק און מעב־ לירט. מײן פרוי און קינד זענען גלײך אראפ אין קעלער און צומארגנם זענען שוין די טירן און פענצטער פון דער װוינונג געװען אפן און זיך ״געלופטערט״ אין די אויגן פון אלע שכנים : קומט זעט — קײן ײדן באהאלטן זיך דא נישט אוים. אזוי ארום איז יעדער חשד פארשװונדן. דרײ מעת־לעת בין איך נאך געבליבן אויפן בוידעם. פארשטײענדיק, אז דאם געטא װערט נאך געהיטן, האב איך זיך מיט דער גרעסטער פארזיכטיקײט שפעט אין דער דריטער נאכט דורכגעגנבעט זיך פון הויז צו הויז און — ארײן אין דעם פינצטערן לאך. איך האב פארנומען מײן פלאץ, און עס איז מיר ליכטיק געװארן פאר די אויגן. נײן, דאם איז נישט קײן פינצטערער, נאםעד קבר — דאם איז אן אידעאל ארט איבערצולעבן. דאס קעלערל האט פאר דער פרוי ק. געדינט צום האלטן קארטאפל איבערן װינטער. די ברײט איז געװען צוגעפאםט פאר צװײ מענטשן, די לענג האט נישט געקלעקט פאר א נארמאל געװאקםענעם מענטשן, און מיר האבן געמוזט די פים אײנבײגן אין דער