Maritse

עס איז געװען א שײנער זוניקער טאג. די באן האט זיך אפגעשטעלט. אויסשטייגנדיק פון װאגאן. באגעגן איך צװיי כמיעלניקער ײדן. זײ פארן אויך קיץ לאדזש. אײנער דער געלער אהרון, געװוינט אויף דער ״מריצע״ הינטערן נײעם בית־עלמין, א ײד מיט א גרויםער לאנגער געלער בארד, געהאנדלט מיט פולקאשקעם, װאס פויערים פלעגן קויפן בעת די ירידים. צװייטער ייד, משהל נוח׳ם, א שניט־סוחר. זײן שניט־קראם איז געװען אין מארק, א פארמעגלעכעד א גערער חסיד געװען. משה׳ל נוח׳ם איז געװען א ײד מיט א גאר קלײן געל בערדל, װאס האט זיך בכלל װײניק געװארפן אין די אויגן• פאר יענער געפערלעכער צײט איז דאס געװען א מעלה. דער װאקזאל איז געװען פול מיט מענטשן. ס׳איז געװען גענוג צײט, האבן פאסאזשירן שפאצירט הין און צוריק. מיט א מאל באמערק איך װי ס׳דערגענטערן זיך עטלעכע ״האלערטשיקעס״, און אין א װײלע ארום איז דער געלער אהרן שוין ארומגערינגלט. די ״האלערטשיקעס״ טרײבן שפאם, הוזקן און שפאטן אפ פון דעם ״זשיד״, שלײדערן אים פון אײגעם צום צװייטן, שפילן זיך מיט אים װי מיט א מויז. דער ײד צאפלט, װיל זיך ארויםרײםן פון דעם געפערלעכן שפיל. אײנער פון די סאלדאטן׳ פול מיט רציחה, פאלט צו אין שרײט ״זשיד פארך, װאס טוםטו דא אויף דער פוילישער ערד י — דא פאלעסטיני ...