Simkha

... עפ. װי דורך א בראנד זענען מיר געלאפן. בלוט האט זיך געגאסן ביז מיר זענען אנגעקומען אין מארק. דארט האט שוין אויף אונדז געװארט די דײטשע קאמיםיע. מען האט אונדז אויסגעשטעלט אין א לאנגער רײ, און אזוי האט מען דורכמארשירט דורך דער קאמיסיע — געזונטע רעכטם, שװאכע לינקס. מען האט אויך געזען גרויסע לאסט־אויטאס מיט שװארץ־געקלײדעטע אוקראינער װעלכע האבן געטרײ געדינט די דײטשן. איך האב נאך דערזען װי זײ שיקן מײן פאטער צו דער לינקער זײט, און מיך, מײן ױנגערן ברודער ישראלקע און שװעסטער רחלע האט מען געשיקט רעכטס. מען האט אונדז אנגעהױבן יאגן צו די לאסט־אויטאס מיט שטעקנס און ביקסךקאלבעס• פארנדיק דורך דער קיעלצער גאם האב איך מיט מײנע אויגן געזוכט, אפשר װעל איך זען װעמען פון מײן הײם, און אט האב איך דערזען מײן 7 יאריק ברודערל שמחה מיט א ברויט, װײזנדיק אז דאס איז פאר מיר, מיט טרערן אין זײנע אויגן. עס איז שז־ין אבער געװען צו שפעט. קומענדיק נענטער צו אונדזער הײם האב איך דערזען מײן שװעםטער מיט איר ד־װאכנדיק קינד אויף איר האנט אין א יביטערן געװײן. מײן מוטער איז געשטאנען מיט אויםגעשטרעקטע הענט צום הימל און געשריגן: ״גאט, װו שיקסטו מײנע קינדער ז״ איך האב מײנע אויגן נישט געקענט אװעקרײסן פון דעם פײגלעכן בילד. דעמאלט האב איך דאס לעצטע מאל געזען מיץ מוטער.