Bukhara

... * ייענדיק קרוב זיבן יאר פארוואגלט אין רוסלאגד, פארשיקט 1 אין די ארכאנגעלסקער וועלדער, האבן מיר נישט געהאט קיין שום קלארע ידיעות וועגן דער לאגע פון פוילישן יידנטום. און ווען ט׳זענען דערגאנגן צו אונז פארשידענע קלאנגען, האבן מיר אויך נישט געוואלט גלויבן אץ דעם גרויסן חורבן. פון בוכארא האב איך געשריבן צום בענדינער מאגיסטראט, אנפרעגנדיק וועגן יידישן בענדין. נאך דריי חדשים האב איך באקומען א ענטפער פון יידישן קאמיטעט, אין וועלכן מען האט מיר מודיע געווען, אז מיין יינגערער ברודער יחיאל מ . געפינט זיך אין אויבערשלעזיען. מער איז מיר נישט געלונגען אנצובינדן א קאנטאקט מיט בענדץ. דאן האב איך באשלאסן צוריקצופארן קיץ פוילן מיט מיין פרוי און זון.

אזוי נאענט פון אונז: אט בין איך אין די ארכאנגעלטקער וועלדער אדער טאשקענט, בוכארא, — ס׳ווילט זיך שלאפן — אבער פון דער צווייטער זייט האב איך מורא פארן שלאף, נישט אדורכצולעבן דאס אלץ נאד אמאל. די נאכט איז שטוס און שווארץ, דויערט א אייביקייט, דער טאג וויל נישט אויפוואכן. איך הויב אן שפרייזן און ציילן די טריט, כדי אזוי אדום צו פארטרייבן די צייט ביז — ׳עגדלעך הויבט אן גרויען דער טאג. כ׳טו מיד שנעלאן, שטיל פארלאז איך דעם "הכח״זאל און גיי ארונטער אין גאט. וויפל מאל האב איך אט די קאלאנטאיא גאס געזען אין אזא פרימארגן! וויפל מאל האב איך געשפרייזט מיט חברים, פריינט אין די פרימארגן שעהן נאך א אווגט, אדער פון קלוב זש. ט. ק. וואט האט זיך געפונען טאקע דא גישט ווייט אין צווייטן הויז! דאן' האב איך געהאט א ציל, געגאנגען א היים זיך אויטרוען, און דאן צו דער טאג־טעגלעכער ארבעט. און איצט, וואט פאר־א ציל האב איך פאר מיר? דאס ערשטע מאל נאך זיבן יאר בין איך ווידער אויף די בענדינער גאסן. כ׳בלייב שטיין — ווו אהין גיין? אבער נישט וויסענדיק אפילו ווי אזוי, געפין איך זיך אויף סאנטשעווטקא גאס נומע ...