Narrator's brother-in-law

... איך האב װידער געלײקנט, אז עם איז װער געװען מיט מיר, זײענדיק זיכער, אז אזוי װי זײ זענען געװען פארנומען מיט מיר, איז מײן שװעםטער און שװאגער געלונגען ארײן אין דער באהעלטעניש׳ װאם מיר האבן געהאט אין שטאל. נאך זיכערער בין איך געװען, אז עם איז נישט אמת, אז ױי האבן װעמען געהרגעט, װײל איך האב נישט געהערט קײן שאם. גישט קענענדיק גארנישט אויספרעםן פון מיר און נישט פון דער גויע, האבן זײ מיט גרוים כעם מיך ארויסגעפירט פון שטוב און געהײםן מיך אויםדרײען צו דער װאנט. אײנער פון די מערדער איז צוריקגעטרעטן א פאר טריט און רעפעטירט די ביקם. עמיצער איז ארויס פון דער שטוב און געגעבן א באפעל אז נישט דא זאל מען מיך שיםן, נאר מען זאל מיך ארויספירן אין פעלד ארײן, װײל מען דארף נישט באשמוצן אפילו א שלעכטן פאליאקס הויז מיט ײדיש בלוט. ...

נאך האלבער גאכט האט זיך פלוצלינג אנגעהויבן א שטארק בילעריי פון די הינט, א סימן, אז עם גייט עמיצער• מיר זענעז זייבער געװען, אז דאס איז אונדזער ברודער. מיט שטארק־ קלאפעדיקע הערצער זענען מיר צוגאלאפן צום פענצטער. מיטאמאל האבן מיר אבער דערזען, װי עם דערנעגטערן זיך געשטאלטן מיט שנעלע טריט אין אונדזער ריכטונג. אונדזער הונט האט געבילן און נישט דערלאזט די מערדער צום הויז. מײן שװעסטער און שװאגער זענען גלײך ארויף אויפן לײטער׳ װאם האט געפירט צום בוידעם. די טיר איז געװארן אויפ־ געריסן מיט אײן שטויס, װען איך בין געשטאנען אויף די ערשטע טרעפלעך פון לײטער. די ליכט פון רעפלעקטארן האט מיך פארבלענדט. מיט די ביקסן און רעװאלװערן אין די העגט האבן מיך די מערדערם אראפגעשלעפט פון לײטער און געפרעגט וװ די רעשט פון אונדז זענען. איך האב געלײקנט, אז ם׳איז װער דא מיט מיר. זײ האבן ארומגעזוכט דאם הויז, צוזאמענגענומען אלע אונדזערע זאכן און געפאדערט געלט און גאלד װעלן זײ מיך לאזן צורו. זײ האבן ארויס־ געשלעפט די קינדער און די קריסטין פון די בעטן און געשריגן אויף איר הלמאי זי האט ארײנגענומען ײדן צו באהאלטן און װאס פארא פוילישע בירגערין זי איז מיט דעם• זיי קעמפן פאר דער באפרײאונג פון פוילן און זי טוש אויסבאהאלטן ײדן.

... אז איך בין דערשאסן, האט זיך נישט געקענט גלויבן, אז דאס בין איך, א גאנצער און אפילו נישט פארװונדעט. גלײך בין איך ארויף אויף דעם בוידעם, װאס האט געפירט צו דער באהעלטעניש, זעען מײן שװעסטער און שװאגער. זײ זענען אבער דארט נישט געװען. ...

קודם פלעג איך שטענדיק צו צום פענצטער, אויםזוכן א שפארע און ארײנקוקן׳ צי עם זענען נישט פאראן קײן פרעמדע מענטשן אין שטוב. די ערשטע װאם ״באגריםן״ מיך זענען תמיד די הינט. זײ באפאלן מיך מיט א װילד בילן. באלד קומט ארוים דער בעל־הבית׳ װעלכער נעמט מיך אויף גאנץ קאלט און זאגט צו מיר־ איך װאלט דיר גערן געהאלטן׳ אבער איך האב מורא פאר מײנע קלײנע קינדער •, זײ װעלן מארגן אויספלאפלען׳ אז בײ אונדז איז געשלאפן א ײדישקע׳ דו װײסט דאך — זאגט ער — אז פאר אויםבאהאלטן ײדן דראט טויט. איך הויב אן צו בעטן׳ ער זאל מיר דאך העלפן׳ אפשר האט ער א באקאנטן, א קרוב׳ ער זאל מיך ארײננעמען אויף א געװיסער צײט׳ פאר א גוטן באלוין. ער גיט זיך א װײלע א פארטראכט׳ און זאגט׳ איך זאל קומען מארגן בײנאכט׳ ער האט א שװאגער׳ װעלכער װויגט אין א זײטיק דארף׳ דארט איז נאך קײן דײטש נישט געװען. ער װעט פרװון װירקן אויף זײן שװאגער, ער זאל מיך ארײנלאזן אויף א געװיסער צײט.

... דעם 29־טן אויגוסט זענען דורך די פוילישע מערדערם אויך מײן שװעםטער און שװאגער אומגעבראכט געװארן. ...

דאס הויז װו מיר זענען געװען איז געװען אפגעזונדערט פון אנדערע הײזער, צװישן װעלדער. מײן שװעסטער׳ שװאגער און איך זענען געװען אין הויז און געװארט אויף מײן ברודערם צוריקקומען. ארום איז געװען שטיל, עס האט זיך נאר פון צײט צו צײט דערטראגן א בילערײ פון הינט פון די דערװײטערטע הײזער.