Panska

א היבשע צײט האבן מיר זיך געװאלגערט איבער די װארשעװער גאםן. אויף יעדן טריט האט מען אונדז שאנטא־ זשירט. איך האב שוין געװוינט אין םולעױװעק נאך װארשע און געמוזט אנטלויפן. עם איז זומער 1943. איך בין שטארק אויסגעשעפט, רעזיגנירט. קײן דאך איבערן קאפ. נישט אײן מאל האב איך באדויערט, פארװאם איך בין נישט געבליבן אין כמיעלניק און אװעק מיט אלע צוזאמען. באין ברירה שרײב איך א ברױו צו מײנע באלעבאטים אויף פאנסקא. איך אפעליר צו זײער געװיסן, מיר ארויסצוהעלפן מיט א שטוב, װײל איך קען שוין נישט לענגער זיך ארומװאלגערן. מײן באלעבאסטע איז געקומען צו מיר און האט מיר צוגעזאגט, אז זי װעט פארן קײן זיעלאנקע, .א םטאציע נאך רעמבערטאװ (א דאטשע־ארט). דארט װעט זי מיר דינגען א װוינונג. אזוי איז טאקע געװען. מיר זענען אװעק קײן זיעלאנקע׳ געדונגען .א צימער בײ אן אלטער אריסטאקרא־ טישער קריסטין. מײן באלעבאםטע האט מיך פארגעשטעלט אלס איר שװעםטערן־טאכטער, און דערצײלט מײן נײע באלעבאסטע, אז איך האב מיך פארנומען מיט שמוגלען לעבנסמיטל און פון דעם איז בײ מיר דאס הארץ אביסל נישט אין ארדענונג. דערפאר װיל זי׳ איך זאל מיך דרײ חדשים אפרוען. מײן ״מומע״ פארט מיר ברענגען מײן ברודערן־ קינה אונדזער העניעק. מײן נײע באלעבאםטע, אן עלטערע פרוי, מיט איר טאכטער, װויגען אויפן שטאק און איך יװוין אונטן. די הויפזאך, װאם האט מיך געפרײט, איז דאם׳ װאס מײן באלעבאסטע האט נישט גערן, אז שכנים קומען ארײן