Lane

... באלד איז אין שטעטל געװארן א רעש, מענטשן זענען אין די נעכט געזעסן אין די הײמען. מאמעס האבן געהיטן זײערע קינדער. בלויז די משוגענע לאנע האט ארומגעװאנדערט איבער די פארשנײטע געםלעך און געוװיעט םאר די פענצטער פון די הײזקעס, געװאלט נאכמאכן דאס װאיען פון די װעלף. אלע האבן אבער געװוםט אז דאס איז די משוגענע לאנע• װען ם׳האבן געלויכטן אין די שטובן די חנוכה־ליכט, איז לאנע

אין דער קיך האבן שוין מאמעם אױסגעלאזט שמאלץ אויף פסח, די גרױון האבן געקװאקעט און געזידט, מ׳האט געפרע־ גלט חנוכה־לאטקעס, און די טאטעס האבן דערצײלט דעם נם פון חנוכה, און בײ די פארפרוירענע װײםע פענצטער האבן זיך געלויכטן די חנוכה־ליכטלעך, און דעריבער האט מען װײניק מענטשן געזען אויף די גאסן פון שטעטל. נאר אײן משוגענע, לאנע, איז ארומגעלאפן א בארװעסע, מיט צעפלא־ שעטע פעך־שװארצע האר, און פאר יעדנס פענצטער גע־ בענטשט חנוכה־ליכט און געזאגט ״על־הנםים״. ...

... װינטער פלעגט די משוגענע לאנע װוינען בײ בעריש ...

... ך האבן געשװינדלט פאר די אויגן, מענטשן זענען שוין לאנג געשלאפן, בלויז בײ בעריש בעקער האט זיך געברענט דער נאפט־לאמפ, װו־ניט־װו איז דורכן שטעטל שנעל אדורכגעלאיפן א פויערישער שליטן, מיט גלעקלעך און העט־העט, װײט איבערן שטעטל, אויף די שנײ־װײםע פעל• דישע האריזאנטן, האבן זיך געלויכטן פײערדיקע סנאפעם מיט שטרוי, כדי אװעקצויאגן די װילדע םטאדעם װעלף. דער נארישער שלמה האט אן אפגעריםענער, אפגעשליםענער, ארומגעבראדזשעט זוכן זײן װײב. פלוצלינג דערהערט ער א גלאקן־געקלאנג פון דעם שטאטישן קאשציאל, און ארום די געםלעך לויפן מענטשן מיט פארוװנדערטע אויגן, זען װאם ם׳איז געשען. דער װידערקול פון דעם גלאקן־געקלאנג פאר־ גרעםערט זיך איבער דעם פארשנײטן שטעטל. װען ער איז צוגעקומען נענטער צום קאשציאל־טורעם, האט ער דערזען װי זײן װײב, לאנע, שטײט אויפן טורעם אן אפגעריםענע׳ האלב נאקעט, מיט צעלאזטע האר, װאס דער אימפעט פון די גלעקער האט צעיאגט, מיט א װילדן בײזן שמײכל אויפן פנים, און שטשירענדיקע שײנע װײםע צײנער, און שטארק אטעמדיק האט זי געצויגן די שטריק פון די ריזיקע גלעקער. דערוױיל האט מען דערזען א גרויםן שײן פון א פײער איבערן שטעטל, דאס האט די הילצערנע שול געברענט.

... װען לאנע איז געקומען נענטער צו דער שול, האט זי געגעבן דעם פארנארטן דאקטאר זיבן ליכט מיט א שמש און געזאגט צו אים * ״קריד ארויף אויפן דאד פון שול און צינד אן אלע זיבן ליכט מיטן שמש, וױיל הײנט איז דער זיבעטער טאג חנוכה און כ׳האב אזוי מורא פאר די װעלף, אפשר װעט געשען א נם אז די װעלף װעלן זיך שרעקן פאר די חנוכה־ליכט״. שלמה האט שטארק מורא געהאט פאר זײל משוגע װײב, און ער איז שנעל ארויף אויף דעם נידעריקן שינדל־דעבל פון דער שטעטלדיקער שול, אנגעצונדן די זיבן ליכט מיטן שמש, און ארומגעשטעלט מיט קעסטלעך, אז דער װינט זאל זײ נישט אויםלעשן. נאכדעם איז ער שנעל אװעק־ געלאפן זוכן זײן װײב לאנע.

װען לאנע האט דערזען דעם פלאם פײער, איז זי שנעל אראפגעשפרונגען פון קאשציאל־טורעם, און צוגעלאפן צו איר מאן, שלמד״ גענומען אים בײ דער האנט און האסטיק געלאפן איבערן שטעטלדיקן מארק, שרײענדיק מיט א װילד קװי־ טשערײ: ״א נס איז געשען װאם די חנוכה־ליכט האבן זיך געברענט אויפן שול־דאך, און די גלעקער פון קאשציאל״ ...