Mazurim

... וען אזוי פריש, אז די ערשטע וואכן זענען מיר גאנצע טעג געליגן ווי פאראליזירטע אין די געדיכטענישן פון וואלד און זיך קוים געטרויעט צו רירן. יעדער שארך פון ביימער, יעדער בלאז פון ווינט, יעדער פלאטער פון א פויגל האט ביי אונדז צוריקגעהאלטן דעם אטעם און אנגעשטרענגט די אויגן און אויערן ווי ביי פארפאלגטע חיות. דער הונגער און דארשט פון איין זייט, און די קאלטע, רעגנדיקע נעכט פון דער אנדערער זייט, האבן אונדז אבער ארויסגעטריבן, אין די נעכט, פון וואלד צו זוכן אביסל שוץ פאר די נאסע, פארגליווערטע אברים און צו געפינען עפעס אויף איינצושטילן דעם שרעקלעכן הונגער און דארשט. אין די פינצטערע נעכט פלעגן זיך די שטארקערע און מוטיקערע צווישן אונדז ארויסלאזן צום ראנד פון וואלד און פון דארט צו א היימישן פויער אויף די "מאזורן"(דערפער פון פוילישע קאלאניסטן וואס האבן זיך באזעצט אין גאליציע נאך דער ערשטער וועלט־מלחמה) אדער אפילו אויף דער "אלטער שטאט" ביי וועמען מען האט געקויפט אדער אויסגעבעטן א שטיקל ברויט, א טאפ געקאכטע פאסאליעס, אדער א בינטל קוקורודזע־מעל. ביינאכט

ס׳איז געווען ביטער קאלט און דער שניי איז געווען טיף ביז צו די קני. נאקעטע, בארוועסע, איינגעוויקלט אין שמאטעס, זענען מיד אין מיטן טאג אוועק פון די בונקערס אין די סאסנעס און זענען אדיין אין אונדזערע אלטע, פארלאזענע בונקערס נישט ווייט פון די "מאזורן", וואו מיד האבן איבעתעלעבט דעם גרויסן וואלד־פאגראם אין סעפטעמבער. ערשט נאכן באפרייאונג האבן מיד זיך דערוואוסט, אז עטליכע וואכן נאך דעם אינצידענט, נאך וועלכן מיד האבן פארלאזט די בונקערס צווישן די סאסנעס, זענען דייטשע סאלדאטן געגאנגען אויף יאגד אין וואלד און נאכלויפנדיק אין די סאסנעס נאך ווילדע חזירים, האבן זיי ...