Lwów

אלע כמיעלניקער האבן זיך געהאלטן צוזאמען, געעצהט זיך איינער מיטן צווייטן ווי איין משפחה. עטעלעכע זענען אװעק צוריק אהײם, טײל זענען אװעק קײן דאנבאם אין די קױלן־גרובן. קײן גוטע גרוםן זענען נישט געקומען פוז זײ־ האט זיך קיינער מער נישט געוואלט פארשרייבן. דער גוטער חײם קלײנהענדלער פלעגט אײנטענהען מיט אונדז -. קינדער־ לעך, קיין דאנבאס פארט נישט, ס׳טויג נישט דארטן ! שפע־ טער האט מען אנאנםירט, אז מען קאן זיך פארשרײבן צו פארן נאך רוסלאנד אין פארשידענע ערטער און מען קען אויסקלויבן זיך, װי אונדזערם א גרויםע גרופע האט אויםגע־ קליבן, קאװקאז. מיר זענען אװעק א גרויםע גרופע כמיעלני־ קער, בײ א 30 —40 אין צאל, איבערגעלאזט נאך א סך במיעלניקער אין לעמבערג, װעלכע האבן געהאלטן אז דארט ...

םוף דעצעמבער האט אנגעהויבן צו װערן קאלט און עם זענען געפאלז גרויםע שנײען. דאם װוינען אין דער הײם פון די כמיעלניקער, דאס שלאפן אויף דער פאדלאגע איז געװארן ערגער. דעם גאנצן יאנואר האבן מיר געװארט אויף די פאספארטן, מיר זאלן קענען אװעקפארן. אלץ איז געװאת טײער און מען האט אפילו נישט באקומען צו עםן. אזוי ביזן 1־טן פעברואר׳ דעם טאג װען מיר האבן פארלאזט לעמבערג. א גרויםער עשאלאן איז געשטאנען גרײט אװעקצופירן אונדז, א גרופע װאם האט געצײלט א 15 הונדערט מענטשן. װען מיר זענען געבליבן שטײן ערגעץ אין א שטעטל, זענען צוגעקומען ײדן און מיט אונדז געבאפט א שמועם, װי דער שטײגער, האבן זײ אויף אלעם געענטפערט, אז ס׳איז גוט׳ אבער לויט זײער הולך האט מען געקאנט זעען, אז זײ זענען נישט קײן גבירים. אויפן װעג האבן מיר אויך געטראפן ײדישע אפיצירן, געכאפט א שמועס מיט זײ. עם האט אונדז אימפאנירט צו זעען א ײדישן אפיציר. נאך זיבן טעג פארן׳ זענען מיר אנגעקומען אין א שײנער שטאט׳ גרוים װי קעלץ• געהייסן האט זי פיאטיגארםק. אין א האטעל׳ האט מען אונדז געגעבן א בחינמדיקן מיטאג. צוױי טעג זענען מיר דארט געװען. און דא האט מען אונדז אלע כמיעלניקער צעטײלמ. יעדן האט מען געשיקט אין א צווייט שטעטל. צוזאמען האט מען אונדז נישט געװאלט שיקן. אנגעקומען אין שטעטל, האט זיך מיר געדאבט׳ אז עס זעט אוים ווי אין כמיעלניק. עם איז פאר אונדז שוין געװען צוגעגרײט א װוינונג׳ נאר מען האט אונדז פריער ארײנגעפ ...