Blank's lime kilns

אויװ, און דאן די בלאנקעס קאלך־אוױונס װי זײ רויכערן; פון דער בוםקער זײט׳ דרום׳ האט זיך געפילט א שטארקער ריח פון די גארבערײען און פון פריש־געשניטן האלץ. אויפן בארג איז געשטאנען בלאנקם טארטאק׳ װו 24 שעה אין מעת לעת האט מען געשניטן האלץ׳ װאם איז געגאנגען אייף עקםפארט קײן דאנציק׳ אין דער גרויסער װעלט ארײן. פון מערב־זײט׳ אויף דער גרענעץ פון דער שטאט — די ״קא־ לײקע״, און דארטן די ראמפע פון די בוגײנסקעם. אויף דע,־ גרענעץ פון מזרח — װאםער־מילן. און אט דאם אלץ איז געװען אין ײדישע הענט. ...

... קעלץ. איך שטײג אוים און פלוצלינג דערהער איך אן אויסרוף: .דא כמיעלניקא״, ״דא סטאשאװא״. איך האב זיך אויםגעדרײט און דערזען אן אפענעם לאםט־אויטא. איך בין ארויף. די גוײם נעמען ארוים די פלעשער בראנפן, מאכן א כוסה. דער אויטא פארט לאנגזאם פארבײ באקאנטע דערפער. אלץ איז דא מיר אזוי באקאנט, עם פעלט דא גארנישט. מיר פארן פארבײ מארװיצא װאלא. דא איז אײביק געװען אן ארעמ־ קײט מיט פויערישע כאטעם, איצט — שײנע הײזער. מיר פארן דורך פיאטרקאװיצע. דא זענען פארמעגלעכע כמיעלניקער בעלי־בתים געקומען אויף זומער־דאטשע. אט זענען מיר אין צעליני, דא איז געװען דער גרויםער הויף פון דעם כמיעל־ ניקער ײדישן גוט־באזיצער עוזר שטראך מיט זײנע זין אברהם און ױנה. איך באמערק, אז א טײל פון גוט איז חרוב. דער אויטא פארט װײטער און איך זע די בלאנקס קאלך־ אוױונס. פון די קוימענם גײט א געדיכטער רויך, װי קײנמאל גארנישט. די קאלײקע פארט פארבײ מיט .א לאנגען פײף. פון דער װײטנם זע איך שוין מײן טײער שטעטל כמיעלניק. איך בעט דעם שאפער, ער זאל זיך שטעלן, איך גײ אראפ בײ דעם ערשטן ײדישן הויז׳ בײם הויז פון קאפל קאמינסקי. איך טו עם בכװנד״ כדי איך זאל קענען באטראכטן יעדעס הויז׳ יעדן