Romanian soldiers

... אט שטײען מיר און קוקן ארוים דורך פארשידענע שפארעם. מיר זעען פונדערװײטנם גײען ארוים פון װאלד צװײ מענטשן אין רוםישע מונדירן און זײ גײען־דורך דעם גארטן פון אונדזער באלעבאםטע. זײ קומען ארויף אויף דעם הויף. מײן טאכטער קומט שנעל צו לויפן און זאגט : ״די רוםן זענען דא!״ םטאך האט זײ מכבד געװעזן מיט האניק. זײ האבן געזוכט, צי עם זענען נישטא קײן פארשטעקטע דײטשן. צום סוף זענען זײ ארײנגעקומען אין שטאל. מיר זענען נעבעך געזעסן נישט טויט און נישט לעבעדיק. זײ פרעגן זיך אויף רוםיש: ״װאם איז דאםז״ איך האב זײ געענטפערט אויף רוםיש, װאס איך האב געדענקט און געזאגט, אז מיר זענען ײדן׳ װאם האבן זיך דא אויםבאהאלטן. די צװײ רוםן האבן זיך שטארק צעװײנט אויף אונדזער ביטערן גורל און האבן געזאגט : ...

בדרכנו נקרו על פנינו שני מכרים — גוטק שיף ואחױ. בני 18—12. העליתי גם אותם על העגלה. בטלטולינו בדרכים עברנו על פני כפרים פולנײם והדי ירױת נשמעו מהם. הױ אלה בשורות־אױב על התקרבות הגרמנים למקום. ברחנו מאותו מקום ועליתי עם עגלתי על אם הדרך המובילה לזמושץ־ למברג. נסענו רק עשרות מטרים בכױון ללמברג ולפנינו חײלים רוםײם מבוהלים. הם עצרוני וביקשו םיגריות. חילקתי להם םיגרױת ביד רחבד״ אולם באותו רגע החלטתי כי אין טעם להמשיך בכױון אזור הרוםי, שעלינו לנסוע בחזרה לקרקוב, בה היו לי בעבר קשרי מסחר עם חברות גרמנױת ותארתי לעצמי כי הללו יזכרוני ויתיחםו אלי בסבר פנים יפות. ...